ในชีวิตคนเราไม่รู้ว่าจะเจอคนดีๆที่จะมาเป็นเพื่อนได้ซักกี่คนกัน.....

การไปอยู่ต่างประเทศในครั้งนี้ทำให้เรารู้ว่า มิตรภาพนั้นไร้ขอบเขตจริงๆ

แม้เราจะพูดกันคนละภาษา....

แม้ภาษาอังกฤษของเขากับเราไม่ได้เลิศหรูอะไร ในตอนที่รู้จักกัน

แต่ตลอดเวลาที่เราคบกัน ทำให้รู้ว่าความจริงใจนั้นสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด

ทั้งๆที่เคยเกลียดภาษาอังกฤษ แต่ครั้งนี้ต้องขอบคุณพวกเขา

ที่ทำให้เรากลายเป็นคนที่รักภาษาไปโดยสิ้นเชิง.............

เพราะถ้าไม่มีภาษาที่เราสามารถสื่อสารกัน........

เราคงจะไม่ได้พบและรู้จักคนดีๆจริงใจอย่างพวกนาย...........

มันทำให้เรารู้สึกแปลกใจในตนเอง

จากที่ไม่คิดอยากจะคบเพื่อนคนไหนอย่างลึกซึ้งอีก

เพราะเวลาโดนทำให้เจ็บมันเจ็บนาน.......และลืมไม่ลง

สาธยายมาตั้งนาน......จะบรรยายเรื่องเพื่อนแต่ล่ะคนให้ฟังล่ะนะ

เพื่อจะไม่มีวันลืมและเก็บเป็นความทรงจำที่ดี ต่อไป

อย่าน้อยมันก็ทำให้รู้ว่าอย่าตัดสินคนทุกคนว่าเหมือนกัน

เธอคนแรกชื่อ "Sonoko from Japan"

เธอเป็นคนที่แปลก แบบแปลกมั่กๆ

(แต่เธอจะไม่ยอมรับว่าตนเองนั้นแปลก)

แล้วเธอจะพูดต่อว่า "เธอนั้นไม่แปลกแต่คนอื่นนั้นซิแปลก"

เอ๊ะ......ยังไง ~ ~ ~ ~

ตอรรู้จักเธอตอนแรกนั้นเธอมีผมสีเทาประกายเงิน

<<<<แบบเนี้ย

แค่เห็นสีผมก็ทำให้เราอยากรู้จักเธอขึ้นมา

แต่อยู่ไปอยู่มาผมเธอก็เป็นสีดำ เอ๊ะ!!!ยังไงหว่า ~ ~

(แต่เธอก็ยังน่ารักในแบบของเธอ)

เธอเป็นคนที่พูดแบบจริงใจสุดๆ

ตรงแบบไม่งอและไม่เกรงใจใคร

และพูดแบบไม่กลัวเสียน้ำใจเพื่อนเลย.....

เธอจะพูดในสิ่งที่ตนนั้นคิดออกมาแบบโจ่งๆ

คนปกติจะรับไม่ค่อยได้......

เพราะค่อนข้างที่จะหักหารน้ำใจกันทีเดียว

ถึงขั้นเลิกคบกันได้เลยทีเดียว

แต่เราดันชอบเธอ และเข้าใจในความที่เป็นตัวเธอ

ที่ไม่ต้องมาตอแหลทำปากหวาน ชมกัน แต่แอบบด่าอยู่ในใจ

ตอนเรกๆเราเองก็ไม่ชอบเจ้าหล่อน ถึงขั้นเกลียดเลยด้วยซ้ำ

แต่ไปๆมาๆกลายเป็นเพื่อนสนิทกันได้ไงก็ไม่รู้

มันน่าจะเริ่มจากช่วงที่เธอมีปัญหา ตอนอยู่ที่นั้น

แล้วเราสามารถฟังเธอ ระบายอารมณ์จนหมดเปลือกได้

และพูดคุยให้กำลังใจ อย่างจิงใจ

จากนั้น เราก็สนิทกัน อ่ะนะ..........

ผ่านไปแหละ คนแรกที่รัก.........

วันหลังเดี๋ยวมาต่อ.........